Taniec jazzowy narodził się na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego wieku, a jego filary utworzyły takie style, jak balet, taniec współczesny czy modern. Początkowo nie był to styl, który zyskiwał przychylność środowiska tanecznego, a w szczególności profesorów i nauczycieli, gdyż gorąco propagowali oni balet, a w tym momencie przyszłość tego gatunku została zagrożona przez innowacyjne rozwiązania.

Taniec jazzowy pozostał, więc w ukryciu i nie dorównywał popularnością baletowi. Zmiana nastąpiła w dwudziesty wieku, kiedy zanotowano wzrost popularności muzyki jazzowej i rozwoju tego stylu. Wyjście z podziemi okazało się wielki sukcesem, gdyż wiele osób polubiło tą formę tańca. Szczególnie, że jest to styl bardzo ekspresyjny, polegający często na improwizacji partnerów i silnym wręcz przesadzonym wyrażaniu emocji.

Wraz z upływem czasu, jazz zdobywał coraz bardziej pewną pozycję i ugruntowywał sobie miejsce na scenie. Taniec jazzowy, nie da się ukryć wiele elementów zaczerpnął z baletu, jednak posiada kilka cech charakterystycznych nie obecnych w żadnym innym stylu. Przede wszystkim jest to izolacja, która polega na poruszaniu różnymi częściami ciała w określonym czasie.

Nie ma podobnych artykułów